“Ik heb het vreselijk goed getroffen hier”, concludeert Wil Assendelft die, na een val in haar woning, zorg ontvangt in de Acute Care Unit (ACU) van Azora in Terborg. “Een paar weken geleden ging het thuis mis en moest ik na mijn val naar het ziekenhuis in Zutphen. Diezelfde nacht ben ik doorgestuurd naar deze plek. Dat was allemaal wel onverwacht, maar het ging allemaal erg soepel.” Nu heeft Wil aan haar herstel gewerkt en is ze medio april naar haar huis in Lochem gegaan.
“Thuis zijn is toch het fijnst, maar deze plek hier is ook bijzonder prettig”, vindt ze. Wil heeft al geruime tijd een kunstheup (dit is inmiddels haar tweede) en weet wat het is om te moeten revalideren en herstellen. “Al sinds het begin heb ik er alles aan gedaan om soepel te blijven en ben blijven bewegen. Ik sport, ik wandel en heb programma’s gevolgd om gezond oud te worden.” De cursus valpreventie die ze heeft gevolgd sloot ze zelfs ‘cum laude’ af.
De ACU is een afdeling waar spoedzorg wordt geleverd aan kwetsbare ouderen in de West-Achterhoek. Steeds meer ouderen blijven langer thuis wonen. Ondanks zorg van partners of kinderen, preventie via huisarts of wijkverpleging komen er veel kwetsbare ouderen onnodig op de spoedeisende hulp of in een ziekenhuisbed. Vaak blijkt er geen medisch specialistische zorg nodig te zijn, maar gaat het om een incident waardoor de al wankele zelfredzaamheid tijdelijk tekortschiet. Voor deze kwetsbare ouderen biedt Azora zorg vanuit de Acute Care Unit. Het gaat om een opname waarbij verschillende zorgverleners samenwerken om te kijken wat de cliënt nodig heeft. Het doel is om de cliënt te helpen zo zelfstandig mogelijk te zijn en veilig naar huis te kunnen gaan.
“Werken aan mijn zelfredzaamheid staat bovenaan. Er wordt hier goed gekeken naar wat ik daarvoor nodig heb.”
“Het personeel hier is bijzonder vriendelijk en deskundig. Ik vermaak me hier prima”, zegt Wil. Ze is overdag veel bezig met de oefeningen die ze heeft gekregen en loopt alweer korte stukjes op de gang met een looprek. “Dat gaat prima en op de gang is het best gezellig.” Ze is bijzonder te spreken over de manier waarop door het personeel wordt meegedacht. “Werken aan mijn zelfredzaamheid staat bovenaan. Er wordt hier goed gekeken naar wat ik daarvoor nodig heb. Ik leer hoe ik bepaalde handelingen weer zelfstandig kan doen, soms zijn dat hele simpele dingen waar ikzelf nooit over had nagedacht. Omgekeerd doe ik sommige handelingen op een manier waarvan ze hier zeggen: ‘Hé, dat is een slimme tip.’ Zo leer je van en met elkaar.”
Frans, de man van Wil, bezoekt haar meerdere keren per week en dan is het grand café van Antonia een plek waar ze graag verblijven. “Daar zit je toch net iets relaxter dan op mijn, overigens geweldige, kamer. De bediening is goed, er is een ruime keuzemogelijkheid. We zitten er graag en je komt dan op een ontspannen manier met anderen in gesprek als je dat wilt.”
“Als we een cijfer zouden mogen geven voor de ACU en het personeel, dan is dat een dikke negen.”
Wat voor Wil en Frans een absoluut positief voorbeeld is van de aanpak bij Azora is het verhaal over haar rolstoel. “Op een foto die van een wond op mijn been was gemaakt zag een arts dat ik in een te kleine rolstoel zat. Ik ben redelijk lang. Zonder dat ik daar ook maar iets over had gezegd, ik vond de stoel zelf prima. Binnen de kortste keren kreeg ik een grotere stoel en zelfs een groter bed. Een goed voorbeeld van meedenken en direct handelen door het personeel. Volgens mij kan dat hier perfect door de korte lijnen die er zijn. Als we een cijfer zouden mogen geven voor de ACU en het personeel, dan is dat een dikke negen.”