Een ander mens na een dag op de dagbesteding
“Als ik terugkom van de dagbesteding voel ik me een ander mens”, zegt Leenie Bod (80) uit Didam. “Voor mij is de dagbesteding heel belangrijk. Ik ben graag onder de mensen en nu mijn man er niet meer is wil ik niet wegkwijnen in mijn huis. Ik wil erop uit.”
Een bezige bij, zo is Leenie wel te omschrijven. In haar gezellige appartement in Didam knutselt ze van alles, ze kookt nog zelf en kan zelf haar boodschappen doen. Twee keer in de week gaat ze naar de dagbesteding Montferland in ’s Heerenberg. “Dat doe ik nu vijf jaar ongeveer en ik kijk er elke keer naar uit.”
Rond half tien wordt ze thuis opgehaald om naar ’s Heerenberg te gaan. “We hebben een hele gezellige groep”, vertelt Leenie. Er is een vaste groep van ongeveer veertien personen. “Je leert elkaar goed kennen en we doen veel dingen samen.” Saai is het eigenlijk nooit, vindt Leenie. “We hebben leuke begeleidsters die elke keer weer iets verzinnen waar je aan mee kan doen.”
Gedurende de dag is Leenie bij de dagbesteding druk met knutselen, breien of een kaartje leggen. “Dat doen de mannen wat meer dan wij vrouwen”, zegt ze. “De kerels knutselen niet vaak.” In haar huis hangen verschillende mooie resultaten aan de muur. Leenie heeft bij de dagbesteding het diamond painting ontdekt en vindt dat leuk om te doen. Verder worden er geheugenspelletjes gedaan en is er elke keer wel een moment om even lekker in beweging te zijn. “We lopen een rondje door de omgeving of doen wat oefeningen in het woonzorgcentrum als het buiten slecht weer is”, vertelt Leenie. Vaak wordt er ook samen gewerkt aan de lunch. “Soms bakken ze appelpannenkoeken, maar dat doen ze altijd als ik er een keertje niet ben”, zegt Leenie, terwijl ze lacht.
Ook andere activiteiten komen aan bod, afhankelijk van wat de mensen willen. Zo wordt er onder andere gewerkt aan digitale vaardigheid. Leenie gebruikt nu een laptop en heeft een mobieltje waarmee ze foto’s kan versturen en berichten kan verzenden. “Het was wel lastig om te leren, maar ik kan er nu goed mee overweg”, zegt ze trots.
Als Leenie gevraagd wordt om met één woord te omschrijven wat de dagbesteding haar oplevert zegt ze: ”Levenslust.” Ze voegt toe: ”Nadat mijn man overleed zat ik hier maar in mijn eentje. Daarom ben ik blij dat ik naar de dagbesteding kan. Als ik dat niet zou hebben, dan ging het niet goed met me. Het zorgt voor afleiding en je bent onder de mensen. Ik kan het iedereen aanraden.”
